Testverslag van CoMod JoergW over de Carrera DIGITAL 124 Ferrari 250 GTO
(23714/23715)
1. optiek:
De Ferrari 250 GTO, een van de eerste auto's waarvan de vorm grotendeels in de windtunnel werd bepaald, domineerde de GT3-klasse en scoorde waardevolle punten voor de overwinningen van Cavallino Rampante in het one-make kampioenschap van 1962 tot 1964.
Toen het nieuws over de geplande release van de Ferrari 250 GTO uitlekte, wilde ik het eerst niet geloven. Een van mijn verklaarde favoriete modellen komt in precies de juiste schaal... En nu staat hij voor me... in tweevoud. Beide modellen zijn onberispelijk geschilderd en maken indruk met hun vorm en vele details. "Leren gespen" op de motorkap, luchthappers, spaakvelgen... er is echt veel te zien op dit model en ik ben nog niet uitgekeken. Oké, genoeg gepraat. Beide voertuigen hebben grotendeels standaard model kwaliteiten met kleine compromissen in de velgen.
2. Technologie:
Het voertuig beschikt over de bekende Exclusiv en D124 technologie. Het voertuig is aanzienlijk smaller op schaal dan bijvoorbeeld de Hotrods of de Corvette, maar er is nog steeds genoeg ruimte onder de carrosserie en in het chassis om te knutselen (voor wie dat leuk vindt). De doorgang van de wissels was beter nadat ik de schroef onder de geleidekiel iets had losgedraaid. Meestal stel ik niets af en rijd ik een tijdje met de auto's in de staat zoals ze zijn afgeleverd voordat ik ga sleutelen. Maar de GTO had niet meer werk nodig dan dat.
3. Verarbeitung:
Zeer solide en zeer gedetailleerd. De afwerking is alleen een beetje slecht op de velgen, waar materiaal in de spaken is neergeslagen, maar niet is doorgebroken. Met deze filigraan spaken en de gebruikelijke fabricageprocessen zal dit waarschijnlijk niet helemaal te vermijden zijn. Gewoon doorprikken met een naald of een tandenstoker, zoveel zijn het er niet.
4. Fahrverhalten:
De prototypische banden hebben zelfs zonder magneten grip, maar zorgen ervoor dat het voertuig flink kan driften, erg leuk en historisch correct voor het model. De tuningbanden of de middenmagneet zijn zeker geschikt voor races met meerdere voertuigen. Net als bij de meeste andere voertuigen moeten de randen van de banden worden gebroken, d.w.z. onder een lichte hoek worden geschuurd. Je moet je rijstijl aanpassen aan het smalle voertuig, de GTO is niet zo makkelijk te besturen als de Corvette, maar zeker niet minder leuk.
5. Sonstiges:
Ik ben erg benieuwd wat we nog meer vanCarrera krijgen op het gebied van GT-auto's uit het begin van de jaren 60. Mijn eetlust is al goed opgewekt, althans voor mij.
CoMod JoergW
----------------------------------------------------------------
Testrapport van CoModCarrera 124 over de Carrera DIGITAL 124 Ferrari 250 GTO
(23714/23715)
Een van de duurste klassieke auto's ter wereld...
Allereerst zal ik in dit testverslag eens een keer niets schrijven over het originele voertuig. Ten eerste ben ik niet zo geïnteresseerd in auto's uit de jaren zestig en ten tweede is de Ferrari 250 GTO een van de bekendste en duurste klassieke auto's ter wereld.
Laat iedere lezer zelf oordelen over de modelmatige realisatie, ik denk dat de foto's voor zich spreken. Twee dingen in het bijzonder vielen me op: ten eerste de velgen. Qua formaat lijken ze op die van de oudere Ferrari 250 GT SWB. De velgen van de GTO zijn echter geperforeerd, wat het algehele uiterlijk van het model zeer ten goede komt.
Aan de andere kant, de uitlaatpijpen: het formaat lijkt me iets te groot op het model. Ik heb echter geen geschikte foto's van het originele voertuig kunnen vinden waarmee ik een betrouwbare vergelijking had kunnen maken. Dit punt blijft daarom voorlopig mijn subjectieve oordeel.
Het staat echter buiten kijf dat de raceversie 23714 en de presentatieversie 23715 erg op elkaar lijken. De toekomst zal hopelijk duidelijk andere kleurvarianten brengen. Gelukkig bieden de levensechte prototypes in dit opzicht iets.
Laten we het even over de technologie hebben: zoals op de foto's te zien is, heeft het voertuig een relatief smal spoor. Het chassis heeft alle bekende elementen: apart afneembaar versnellingsblok, in hoogte verstelbare voor- en achterassen en een swingarm. Verrassend genoeg komt deze laatste overeen met die in de hotrods - met andere woorden, de smallere versie. Het digitale bord heeft daarentegen de bijna vierkante standaardafmetingen.
Ik laat de 1/24 voertuigen altijd zonder magneten rijden. Daarom heb ik ze meteen verwijderd en de auto voor de eerste rit op de weegschaal gezet. Het resultaat: 200 gram! In absolute termen is dat best veel. Maar binnen hetDigital 124 voertuigengamma ligt de 250 GTO ver voor. Zelfs de '34 Hotrod is ongeveer 10 gram zwaarder, om nog maar te zwijgen van de andere voertuigtypes. Dit zijn nuttige voorwaarden voor racen.
De rijtest zorgde er ook voor dat ik niet meer zo ongeïnteresseerd was in dit type voertuig als voorheen: de Ferrari is extreem levendig en zolang je de relatief kleine draaihoek van de geleide kiel niet overschrijdt, blijft het weggedrag goedmoedig. De grip van de banden is ook erg goed, wat overeenkomt met mijn eerdere ervaringen: hoe smaller en dikker de banden, hoe meer grip de rubbersamenstelling dieCarrera gebruikt opbouwt. Qua weggedrag en rondetijden laat de 250 GTO de Ferrari 330 P4 en ook de Ferrari 575 duidelijk achter zich op mijn testcircuit. Het gewichtsverschil en de banden maken het mogelijk. Porsche Carrera 6 en Ferrari 250 GT, beide voertuigtypes die ook gedigitaliseerd kunnen worden, worden daarom aanbevolen als geschikte tegenstanders.
Nog een opmerking over de magneetloze modus: de voorkant van de GTO is relatief licht. Op mijn digitale testbaan kwam het af en toe voor dat de wisseltongen niet werden gereset bij het wisselen van rijstrook. Het probleem kan worden opgelost door de drukveer op de vooras te verwijderen. Hierdoor ligt de voorwagen steviger op de rijbaan. Het probleem doet zich echter niet voor bij het rijden met magneten.
Wat blijft er over als conclusie?
Deze slot car zal waarschijnlijk veel kopers vinden, alleen al vanwege zijn uiterlijk. In mijn eigen D124-verzameling zal de GTO echter eerder puur als rij-auto of zelfs als spookauto worden gebruikt.
CoModCarrera 124
(23714/23715)
1. optiek:
De Ferrari 250 GTO, een van de eerste auto's waarvan de vorm grotendeels in de windtunnel werd bepaald, domineerde de GT3-klasse en scoorde waardevolle punten voor de overwinningen van Cavallino Rampante in het one-make kampioenschap van 1962 tot 1964.
Toen het nieuws over de geplande release van de Ferrari 250 GTO uitlekte, wilde ik het eerst niet geloven. Een van mijn verklaarde favoriete modellen komt in precies de juiste schaal... En nu staat hij voor me... in tweevoud. Beide modellen zijn onberispelijk geschilderd en maken indruk met hun vorm en vele details. "Leren gespen" op de motorkap, luchthappers, spaakvelgen... er is echt veel te zien op dit model en ik ben nog niet uitgekeken. Oké, genoeg gepraat. Beide voertuigen hebben grotendeels standaard model kwaliteiten met kleine compromissen in de velgen.
2. Technologie:
Het voertuig beschikt over de bekende Exclusiv en D124 technologie. Het voertuig is aanzienlijk smaller op schaal dan bijvoorbeeld de Hotrods of de Corvette, maar er is nog steeds genoeg ruimte onder de carrosserie en in het chassis om te knutselen (voor wie dat leuk vindt). De doorgang van de wissels was beter nadat ik de schroef onder de geleidekiel iets had losgedraaid. Meestal stel ik niets af en rijd ik een tijdje met de auto's in de staat zoals ze zijn afgeleverd voordat ik ga sleutelen. Maar de GTO had niet meer werk nodig dan dat.
3. Verarbeitung:
Zeer solide en zeer gedetailleerd. De afwerking is alleen een beetje slecht op de velgen, waar materiaal in de spaken is neergeslagen, maar niet is doorgebroken. Met deze filigraan spaken en de gebruikelijke fabricageprocessen zal dit waarschijnlijk niet helemaal te vermijden zijn. Gewoon doorprikken met een naald of een tandenstoker, zoveel zijn het er niet.
4. Fahrverhalten:
De prototypische banden hebben zelfs zonder magneten grip, maar zorgen ervoor dat het voertuig flink kan driften, erg leuk en historisch correct voor het model. De tuningbanden of de middenmagneet zijn zeker geschikt voor races met meerdere voertuigen. Net als bij de meeste andere voertuigen moeten de randen van de banden worden gebroken, d.w.z. onder een lichte hoek worden geschuurd. Je moet je rijstijl aanpassen aan het smalle voertuig, de GTO is niet zo makkelijk te besturen als de Corvette, maar zeker niet minder leuk.
5. Sonstiges:
Ik ben erg benieuwd wat we nog meer van
CoMod JoergW
----------------------------------------------------------------
Testrapport van CoMod
(23714/23715)
Een van de duurste klassieke auto's ter wereld...
Allereerst zal ik in dit testverslag eens een keer niets schrijven over het originele voertuig. Ten eerste ben ik niet zo geïnteresseerd in auto's uit de jaren zestig en ten tweede is de Ferrari 250 GTO een van de bekendste en duurste klassieke auto's ter wereld.
Laat iedere lezer zelf oordelen over de modelmatige realisatie, ik denk dat de foto's voor zich spreken. Twee dingen in het bijzonder vielen me op: ten eerste de velgen. Qua formaat lijken ze op die van de oudere Ferrari 250 GT SWB. De velgen van de GTO zijn echter geperforeerd, wat het algehele uiterlijk van het model zeer ten goede komt.
Aan de andere kant, de uitlaatpijpen: het formaat lijkt me iets te groot op het model. Ik heb echter geen geschikte foto's van het originele voertuig kunnen vinden waarmee ik een betrouwbare vergelijking had kunnen maken. Dit punt blijft daarom voorlopig mijn subjectieve oordeel.
Het staat echter buiten kijf dat de raceversie 23714 en de presentatieversie 23715 erg op elkaar lijken. De toekomst zal hopelijk duidelijk andere kleurvarianten brengen. Gelukkig bieden de levensechte prototypes in dit opzicht iets.
Laten we het even over de technologie hebben: zoals op de foto's te zien is, heeft het voertuig een relatief smal spoor. Het chassis heeft alle bekende elementen: apart afneembaar versnellingsblok, in hoogte verstelbare voor- en achterassen en een swingarm. Verrassend genoeg komt deze laatste overeen met die in de hotrods - met andere woorden, de smallere versie. Het digitale bord heeft daarentegen de bijna vierkante standaardafmetingen.
Ik laat de 1/24 voertuigen altijd zonder magneten rijden. Daarom heb ik ze meteen verwijderd en de auto voor de eerste rit op de weegschaal gezet. Het resultaat: 200 gram! In absolute termen is dat best veel. Maar binnen het
De rijtest zorgde er ook voor dat ik niet meer zo ongeïnteresseerd was in dit type voertuig als voorheen: de Ferrari is extreem levendig en zolang je de relatief kleine draaihoek van de geleide kiel niet overschrijdt, blijft het weggedrag goedmoedig. De grip van de banden is ook erg goed, wat overeenkomt met mijn eerdere ervaringen: hoe smaller en dikker de banden, hoe meer grip de rubbersamenstelling die
Nog een opmerking over de magneetloze modus: de voorkant van de GTO is relatief licht. Op mijn digitale testbaan kwam het af en toe voor dat de wisseltongen niet werden gereset bij het wisselen van rijstrook. Het probleem kan worden opgelost door de drukveer op de vooras te verwijderen. Hierdoor ligt de voorwagen steviger op de rijbaan. Het probleem doet zich echter niet voor bij het rijden met magneten.
Wat blijft er over als conclusie?
Deze slot car zal waarschijnlijk veel kopers vinden, alleen al vanwege zijn uiterlijk. In mijn eigen D124-verzameling zal de GTO echter eerder puur als rij-auto of zelfs als spookauto worden gebruikt.
CoMod
