Testrapport van CoMod JoergW over de Carrera DIGITAL 132 /Evolution Auto Union Type C Streamline (Art.Nr. 30557/27355) en Mercedes Benz W125 Streamline (Art.Nr. 30558/27356)
...niet het gelijknamige nummer, maar de Silver Arrows in schaal 1:32. Aangezien alles al is gezegd over de levensechte modellen in schaal 1:24, laten we meteen naar het echte werk gaan! Toen de voertuigen eind 2010 werden aangekondigd, was ik eerst verrast. Ik had niet verwacht dat de voertuigen, die al twee keer waren uitgebracht in schaal 1:24, herboren zouden worden en op de 1:32-markt zouden worden gegooid, die behoorlijk concurrerend is.
Optik:
De verhoudingen van beide modellen liggen dichter bij de prototypes dan bij de 1:24-modellen. De 1:32-modellen zien er slanker en langer uit, op de een of andere manier harmonieuzer. Vergeleken met andere 1:32-modellen lijken ze me echter een beetje ongewoon. Aangezien ik de exacte afmetingen van de originelen niet kon vinden, maar ze ook permanent werden verbouwd en aangepast, kan ik dit niet verifiëren.
Het lakwerk is schoon en onberispelijk. Het had er ook zo uit kunnen zien als het origineel. Hetzelfde geldt voor de filigraan spaakwielen met de snelspanners. Alleen op de bestuurderskop van de Mercedes is de witte kleur blijkbaar niet helemaal dekkend.
Fabricagekwaliteit en afwerking:
Beide chassis zijn spanningsvrij geïnstalleerd en niet kromgetrokken. Het chassis is smal, maar heeft door zijn lengte voldoende ruimte om waterpas te stellen. Er zijn slechts lichte schimmelvlekken op de onderrand van de afneembare wieldoppen. Deze zijn bij de Audi veel opvallender en zichtbaarder dan bij de Mercedes. Zeker geen drama, maar gewoon negatief merkbaar in termen van algehele kwaliteit.
De banden hebben een prettige, redelijk adequate grip. Omdat de banden over de velgen worden 'getrokken', hebben ze maar een heel dun contactoppervlak. Dit kan al snel problematisch worden bij het schuren. Het is daarom beter om heel voorzichtig te zijn met schuren. Het lijmen van de banden lijkt me aan te raden als je de voertuigen in een snelle drift wilt verplaatsen. De velgen zijn goed gecentreerd en de assen zijn recht. De vooras moet een beetje gesmeerd worden om hem langer te laten lopen.
Fahrverfalten:
Vooral bij klassieke auto's vind ik de magnetische, bijna digitale, rijstijl onrealistisch. Met magneten kunnen de voertuigen alleen opzettelijk van de baan worden geslingerd vanwege de smalle breedte en de relatief grote afstand tussen de geleidekiel en de magneet. Het alternatief zonder magneten is veel uitdagender om te rijden en naar mijn mening ook leuker.
Fazit:
De voertuigen zijn prototypisch gebouwd zonder lichten. Hoewel dit digitaal rijden moeilijker maakt, blijft het mogelijk. Aangezien zinvol digitaal spelen eigenlijk alleen mogelijk is met meer dan 2 voertuigen, zouden ofwel ruwe voertuigen via de club of, vergelijkbaar met 1:24, een andere startnummering en lichte ontwerpvarianten voor 2012 mogelijk zijn.
CoMod JoergW
******************************************
Testrapport van CoMod124 over de W125 / Auto Union Type C stroomlijn (Art.Nr. 30557/27355) en Mercedes Benz W125 stroomlijn (Art.Nr. 30558/27356)
Technische gegevens (Auto Union):
Gewicht (compleet voertuig met magneten): 100 gram
Gewicht (carrosserie): 28 gram
Lengte incl. Spoiler: 179 mm
Wielbasis: 92 mm
Spoorbreedte (vooras): 52 mm
Spoorbreedte (achteras): 54 mm
Technische gegevens (Mercedes):
Gewicht (compleet voertuig met magneten): 90 gram
Gewicht (carrosserie): 23 gram
Lengte incl. spoiler: 167 mm
Wielbasis: 88 mm
Spoorbreedte (vooras): 52 mm
Spoorbreedte (achteras): 51 mm
Optik:
Dit zijn eigenlijk oude bekenden: op de weg sinds 1999 in grote schaal 1:24, sinds 2010 als nieuwe editie met digitaal chassis. Nu rollen de gestroomlijnde klassiekers ook in de kleinere schaal 1:32 over het circuit. Omdat er deze keer geen compromissen zijn gesloten bij het ontwerp van de carrosserie met betrekking tot geschiktheid voor steile bochten, zien ze er veel langgerekter en eleganter uit dan hun grote broers. De afneembare wieldoppen zijn behouden. Als je ze verwijdert, zie je de fijn ontworpen spaakvelgen.
In tegenstelling tot de aankondigingen in de catalogus van 2011 zijn de startnummers veranderd: de Auto Union heeft het nr. 33, de Mercedes het nr. 35. Ik vind de hoofden van de coureurs niet zo goed gedaan: hoewel ze er realistisch gemodelleerd uitzien, lijken ze me gewoon te klein.
Technik:
Het chassis van beide voertuigen lijkt op elkaar, maar er zijn subtiele verschillen. Ten eerste vallen de enorme wielen op: de diameter is 25 mm aan de voorkant en 28 mm aan de achterkant. Ze zijn echter des te smaller, 5 mm achter en slechts 4 mm voor.
Het technische concept blijft hetzelfde - de E200 motor zit als een inliner direct voor de achteras en, trouw aan het origineel, is er natuurlijk geen verlichting. Door zijn grotere afmetingen is de Auto Union merkbaar zwaarder dan de Mercedes. Aan de andere kant heeft hij een iets bredere spoorbreedte aan de achterkant, wat de rijstabiliteit weer ten goede komt.
Fahrtest:
In de standaarduitvoering ontstaat het bekende en vertrouwde beeld: de twee houdmagneten houden de voertuigen krachtig en veilig op koers. In deze configuratie heeft de Auto Union nog steeds een klein grensbereik voor het corrigeren van rijfouten, maar de Mercedes is niet meer vergevingsgezind. Door de grote diameter of rolomtrek van de achterwielen is de acceleratie wat traag.
Dit verandert zodra de achterste magneten worden verwijderd. De acceleratie is merkbaar beter, het grensbereik in bochten is aanzienlijk groter en de algehele wegligging is harmonieuzer. De haalbare bochtensnelheden zijn nog steeds hoog, maar rijfouten leiden niet langer tot een onmiddellijke start.
De grip van de banden is ook het vermelden waard: ondanks hun smalle afmetingen is deze absoluut voldoende, zelfs beter dan bij sommige voertuigen op basis van moderne modellen. Als je zonder magneten rijdt, moet je de Mercedes op zijn minst uitrusten met trimgewichten, de Auto Union heeft genoeg eigen gewicht.
Fazit:
Mijn verwachtingen van de gestroomlijnde voertuigen waren nogal laag, dus ik was des te meer verrast door de echt goede rijprestaties en het goedmoedige rijgedrag. De carrosserieën zijn glad en daardoor robuust en hebben bijna geen kleine onderdelen die kunnen beschadigen in zware raceomstandigheden. Het lijken me daarom ideale funvoertuigen voor tussendoor. Het zou moeilijk zijn om een raceserie te organiseren met slechts twee voertuigtypes.
Misschien komt er volgend jaar een derde voertuigtype bij.
CoModCarrera 124
...niet het gelijknamige nummer, maar de Silver Arrows in schaal 1:32. Aangezien alles al is gezegd over de levensechte modellen in schaal 1:24, laten we meteen naar het echte werk gaan! Toen de voertuigen eind 2010 werden aangekondigd, was ik eerst verrast. Ik had niet verwacht dat de voertuigen, die al twee keer waren uitgebracht in schaal 1:24, herboren zouden worden en op de 1:32-markt zouden worden gegooid, die behoorlijk concurrerend is.
Optik:
De verhoudingen van beide modellen liggen dichter bij de prototypes dan bij de 1:24-modellen. De 1:32-modellen zien er slanker en langer uit, op de een of andere manier harmonieuzer. Vergeleken met andere 1:32-modellen lijken ze me echter een beetje ongewoon. Aangezien ik de exacte afmetingen van de originelen niet kon vinden, maar ze ook permanent werden verbouwd en aangepast, kan ik dit niet verifiëren.
Het lakwerk is schoon en onberispelijk. Het had er ook zo uit kunnen zien als het origineel. Hetzelfde geldt voor de filigraan spaakwielen met de snelspanners. Alleen op de bestuurderskop van de Mercedes is de witte kleur blijkbaar niet helemaal dekkend.
Fabricagekwaliteit en afwerking:
Beide chassis zijn spanningsvrij geïnstalleerd en niet kromgetrokken. Het chassis is smal, maar heeft door zijn lengte voldoende ruimte om waterpas te stellen. Er zijn slechts lichte schimmelvlekken op de onderrand van de afneembare wieldoppen. Deze zijn bij de Audi veel opvallender en zichtbaarder dan bij de Mercedes. Zeker geen drama, maar gewoon negatief merkbaar in termen van algehele kwaliteit.
De banden hebben een prettige, redelijk adequate grip. Omdat de banden over de velgen worden 'getrokken', hebben ze maar een heel dun contactoppervlak. Dit kan al snel problematisch worden bij het schuren. Het is daarom beter om heel voorzichtig te zijn met schuren. Het lijmen van de banden lijkt me aan te raden als je de voertuigen in een snelle drift wilt verplaatsen. De velgen zijn goed gecentreerd en de assen zijn recht. De vooras moet een beetje gesmeerd worden om hem langer te laten lopen.
Fahrverfalten:
Vooral bij klassieke auto's vind ik de magnetische, bijna digitale, rijstijl onrealistisch. Met magneten kunnen de voertuigen alleen opzettelijk van de baan worden geslingerd vanwege de smalle breedte en de relatief grote afstand tussen de geleidekiel en de magneet. Het alternatief zonder magneten is veel uitdagender om te rijden en naar mijn mening ook leuker.
Fazit:
De voertuigen zijn prototypisch gebouwd zonder lichten. Hoewel dit digitaal rijden moeilijker maakt, blijft het mogelijk. Aangezien zinvol digitaal spelen eigenlijk alleen mogelijk is met meer dan 2 voertuigen, zouden ofwel ruwe voertuigen via de club of, vergelijkbaar met 1:24, een andere startnummering en lichte ontwerpvarianten voor 2012 mogelijk zijn.
CoMod JoergW
******************************************
Testrapport van CoMod
Technische gegevens (Auto Union):
Gewicht (compleet voertuig met magneten): 100 gram
Gewicht (carrosserie): 28 gram
Lengte incl. Spoiler: 179 mm
Wielbasis: 92 mm
Spoorbreedte (vooras): 52 mm
Spoorbreedte (achteras): 54 mm
Technische gegevens (Mercedes):
Gewicht (compleet voertuig met magneten): 90 gram
Gewicht (carrosserie): 23 gram
Lengte incl. spoiler: 167 mm
Wielbasis: 88 mm
Spoorbreedte (vooras): 52 mm
Spoorbreedte (achteras): 51 mm
Optik:
Dit zijn eigenlijk oude bekenden: op de weg sinds 1999 in grote schaal 1:24, sinds 2010 als nieuwe editie met digitaal chassis. Nu rollen de gestroomlijnde klassiekers ook in de kleinere schaal 1:32 over het circuit. Omdat er deze keer geen compromissen zijn gesloten bij het ontwerp van de carrosserie met betrekking tot geschiktheid voor steile bochten, zien ze er veel langgerekter en eleganter uit dan hun grote broers. De afneembare wieldoppen zijn behouden. Als je ze verwijdert, zie je de fijn ontworpen spaakvelgen.
In tegenstelling tot de aankondigingen in de catalogus van 2011 zijn de startnummers veranderd: de Auto Union heeft het nr. 33, de Mercedes het nr. 35. Ik vind de hoofden van de coureurs niet zo goed gedaan: hoewel ze er realistisch gemodelleerd uitzien, lijken ze me gewoon te klein.
Technik:
Het chassis van beide voertuigen lijkt op elkaar, maar er zijn subtiele verschillen. Ten eerste vallen de enorme wielen op: de diameter is 25 mm aan de voorkant en 28 mm aan de achterkant. Ze zijn echter des te smaller, 5 mm achter en slechts 4 mm voor.
Het technische concept blijft hetzelfde - de E200 motor zit als een inliner direct voor de achteras en, trouw aan het origineel, is er natuurlijk geen verlichting. Door zijn grotere afmetingen is de Auto Union merkbaar zwaarder dan de Mercedes. Aan de andere kant heeft hij een iets bredere spoorbreedte aan de achterkant, wat de rijstabiliteit weer ten goede komt.
Fahrtest:
In de standaarduitvoering ontstaat het bekende en vertrouwde beeld: de twee houdmagneten houden de voertuigen krachtig en veilig op koers. In deze configuratie heeft de Auto Union nog steeds een klein grensbereik voor het corrigeren van rijfouten, maar de Mercedes is niet meer vergevingsgezind. Door de grote diameter of rolomtrek van de achterwielen is de acceleratie wat traag.
Dit verandert zodra de achterste magneten worden verwijderd. De acceleratie is merkbaar beter, het grensbereik in bochten is aanzienlijk groter en de algehele wegligging is harmonieuzer. De haalbare bochtensnelheden zijn nog steeds hoog, maar rijfouten leiden niet langer tot een onmiddellijke start.
De grip van de banden is ook het vermelden waard: ondanks hun smalle afmetingen is deze absoluut voldoende, zelfs beter dan bij sommige voertuigen op basis van moderne modellen. Als je zonder magneten rijdt, moet je de Mercedes op zijn minst uitrusten met trimgewichten, de Auto Union heeft genoeg eigen gewicht.
Fazit:
Mijn verwachtingen van de gestroomlijnde voertuigen waren nogal laag, dus ik was des te meer verrast door de echt goede rijprestaties en het goedmoedige rijgedrag. De carrosserieën zijn glad en daardoor robuust en hebben bijna geen kleine onderdelen die kunnen beschadigen in zware raceomstandigheden. Het lijken me daarom ideale funvoertuigen voor tussendoor. Het zou moeilijk zijn om een raceserie te organiseren met slechts twee voertuigtypes.
Misschien komt er volgend jaar een derde voertuigtype bij.
CoMod
