Testverslag van CoMod JoergW over de Carrera DIGITAL 132 /Evo Ferrari 458 Italia GT2 Risi Competizione "No.062", 2011 en Ferrari 458 Italia GT2 Hankook Team Farnbacher "No. 123", 2011 (Art. No. 30553/30554)
Ja, we weten niet echt waar de GT2-klasse naartoe gaat. De voertuigen moeten
niet zo uitgebreid en duur zijn als de GT1, maar mogen ook geen homologatie hebben, of vrij dicht tegen serieproductie aanzitten, zoals de GT3-klasse. De basis van het voertuig blijft hetzelfde, maar de individuele aanpassingen, die soms nauwelijks herkenbaar zijn aan de buitenkant, vergen soms aanzienlijke inspanningen. Een GT2-voertuig kan al snel 100.000-150.000 euro duurder worden dan het vergelijkbare GT3-model van hetzelfde basismodel.
Carrera brengt aan het einde van het jaar opnieuw twee volbloed raceauto's in schaal 1:32, waarvan de relatie met de nogal saaie "normale" Ferrari 458 pas op het tweede gezicht duidelijk wordt. Naast de Corvette C6R en de RSR-versies van de Porsche 997 doen de Ferrari 458GTC's ook mee aan de 24-uurs duurklassieker van Le Mans, waar de bestgeplaatste Ferrari een zeer respectabele 13e plaats behaalde. De Corvette C6R was de enige snellere GT-auto die punten scoorde op de 11e plaats. Daarnaast zijn de Ferrari 458 GT3's te vinden in de ADAC GT Master Series met de BMW Z4 GT3, Audi R8 LMS, Porsche 911 en Mercedes-Benz SLS. Dus als je het niet te extreem opvat en geen nauw onderscheid maakt tussen GT2 en GT3, kun je een realistisch en zeer beschrijvend startveld van Carrera voertuigen op de baan zetten in 1:32
Optik:
De modellen zijn erg goed geschilderd, de belettering is schoon en duidelijk. De selectie van de eerste twee modellen is naar mijn mening goed gedaan, naast de
klassieke Ferrari in rood, de zwart-wit-rode auto van het Farnbacher-
Team. Beide voertuigen zien er prototypisch uit, de laagprofielbanden zien er geweldig uit. Er is echter een beetje te veel ruimte in het gebied van de wielkasten, als je kijkt naar de foto's van de originelen.
De langwerpige gele koplampvlakken zien er erg goed uit als ze in het donker branden. Het voertuig is ook realistisch om naar te kijken, afgezien van een beetje doorschijnende verlichting in het gebied van de vooras. In het gebied van de achterlichten zijn zwarte afdekkingen aangebracht onder de rode diodes om te voorkomen dat ze doorschijnen. De velgen met remschijven zijn prototypisch. Voor een rijdbaar 1:32-model vind ik de realisatie van de algehele look zeer geslaagd.
Fertigung:
De assen zijn recht en hebben niet te veel zijdelingse speling. Het voorwiel loopt goed
na. Het aandrijfwiel loopt soepel in de versnellingsbak. De randen van de vrij dunne laagprofielbanden moeten nog voorzichtig worden gebroken, zwaar schuren is hier niet aan de orde, eerder delicaat nabewerken.
De carrosserie is vlekkeloos afgewerkt, maar kraakt een beetje in het voorste gedeelte als je
de hand legt. Dit gebied is niet doorlopend gemaakt vanwege de luchtinlaten in de motorkap
wat kan leiden tot het kraken. Dit heeft geen invloed op het spelen en
Vitrinewerking.
Fahrverhalten:
De GT's kunnen snel worden verplaatst, de constructie reageert goed op de duw.
Met de magneet komt het grensbereik bijna ongemerkt; sommigen zullen
sommigen doen het graag zonder. Als je helemaal zonder magneten wilt rijden, is er genoeg ruimte in het chassis voor dunne en smalle stukjes bladlood.
Veel plezier met de auto's,
CoMod JoergW
P.S . http://www.risicompetizione.net/articles/ocmx_gallery/12-hours-of-sebring-practice-2
Ja, we weten niet echt waar de GT2-klasse naartoe gaat. De voertuigen moeten
niet zo uitgebreid en duur zijn als de GT1, maar mogen ook geen homologatie hebben, of vrij dicht tegen serieproductie aanzitten, zoals de GT3-klasse. De basis van het voertuig blijft hetzelfde, maar de individuele aanpassingen, die soms nauwelijks herkenbaar zijn aan de buitenkant, vergen soms aanzienlijke inspanningen. Een GT2-voertuig kan al snel 100.000-150.000 euro duurder worden dan het vergelijkbare GT3-model van hetzelfde basismodel.
Optik:
De modellen zijn erg goed geschilderd, de belettering is schoon en duidelijk. De selectie van de eerste twee modellen is naar mijn mening goed gedaan, naast de
klassieke Ferrari in rood, de zwart-wit-rode auto van het Farnbacher-
Team. Beide voertuigen zien er prototypisch uit, de laagprofielbanden zien er geweldig uit. Er is echter een beetje te veel ruimte in het gebied van de wielkasten, als je kijkt naar de foto's van de originelen.
De langwerpige gele koplampvlakken zien er erg goed uit als ze in het donker branden. Het voertuig is ook realistisch om naar te kijken, afgezien van een beetje doorschijnende verlichting in het gebied van de vooras. In het gebied van de achterlichten zijn zwarte afdekkingen aangebracht onder de rode diodes om te voorkomen dat ze doorschijnen. De velgen met remschijven zijn prototypisch. Voor een rijdbaar 1:32-model vind ik de realisatie van de algehele look zeer geslaagd.
Fertigung:
De assen zijn recht en hebben niet te veel zijdelingse speling. Het voorwiel loopt goed
na. Het aandrijfwiel loopt soepel in de versnellingsbak. De randen van de vrij dunne laagprofielbanden moeten nog voorzichtig worden gebroken, zwaar schuren is hier niet aan de orde, eerder delicaat nabewerken.
De carrosserie is vlekkeloos afgewerkt, maar kraakt een beetje in het voorste gedeelte als je
de hand legt. Dit gebied is niet doorlopend gemaakt vanwege de luchtinlaten in de motorkap
wat kan leiden tot het kraken. Dit heeft geen invloed op het spelen en
Vitrinewerking.
Fahrverhalten:
De GT's kunnen snel worden verplaatst, de constructie reageert goed op de duw.
Met de magneet komt het grensbereik bijna ongemerkt; sommigen zullen
sommigen doen het graag zonder. Als je helemaal zonder magneten wilt rijden, is er genoeg ruimte in het chassis voor dunne en smalle stukjes bladlood.
Veel plezier met de auto's,
CoMod JoergW
P.S . http://www.risicompetizione.net/articles/ocmx_gallery/12-hours-of-sebring-practice-2
