Testrapport van CoMod Carrera 124 over de Carrera DIGITAL 132 BMW M3 DTM "M.Tomczyk, No.1" en "B. Spengler, No.7" (item no. 30661 & 30662)
Een sterke comeback
Technical data:
Gewicht (compleet voertuig met magneten): 108 gram
Gewicht (carrosserie): 28 gram
Lengte incl. spoiler: 156 mm
Wielbasis: 86 mm
Spoorbreedte (vooras): 61 mm
Spoorbreedte (achteras): 61 mm
Model vehicle:
Al in 2010 werd aangekondigd dat BMW van plan was om na een afwezigheid van 20 jaar terug te keren naar de DTM voor het seizoen 2012. daardoor werd 2011 een overgangsseizoen waarin de auto's van 2008 en 2009 voor het laatst werden gebruikt en Audi en Mercedes voor het laatst een rechtstreeks duel aangingen. Martin Tomcyk werd kampioen - even verrassend als zelfverzekerd - en bovendien met een "auto van vorig jaar" uit 2008. Een van zijn belangrijkste rivalen was Bruno Spengler, die opnieuw een sterk seizoen reed maar de titel op het beslissende moment misliep.
BMW vertrouwde bij de oprichting van de nieuwe DTM-teams vooral op coureurs uit de eigen gelederen, zowel gevestigde namen als opkomende coureurs. Ze wilden hier echter niet volledig op vertrouwen en tekenden voor twee topcoureurs van Audi en Mercedes, Martin Tomcyk en Bruno Spengler. Eerstgenoemde nam het startnummer 1 mee, dat al snel te vinden was op zijn BMW M3 in de klassieke look - wit met rood-turquoise-blauwe strepen. De raceauto van Bruno Spengler is visueel het tegenovergestelde; naast de verplichte M-strepen is hij bijna volledig matzwart. De DTM racers hebben alleen de naam en het bedrijfslogo gemeen met de productieauto's; het zijn echte sportprototypes op basis van een koolstofvezel monocoque.
De BMW M3 DTM was vanaf het begin een snelle en competitieve auto, met Bruno Spengler die de overwinning pakte in de tweede race op de Lausitzring. Naarmate het seizoen vorderde, lieten materiaal en zenuwen hem niet in de steek, zodat hij aan het eind van het seizoen de kampioenstitel kon vieren en daarmee ook zijn reputatie als eeuwige tweede (of derde) van zich af kon schudden.
Die Modelle:
DeCarrera BMW M3 DTM is plat, breed en vooral: lang. Geen wonder, het prototype meet maar liefst 5 meter. Ik kan geen visuele zwakheden ontdekken, het model maakt vanuit elk perspectief een goede en prototypische indruk. Het ietwat overdreven totaalgewicht verdient kritiek, hoewel de carrosserie zelf met 28 gram binnen de perken blijft. De verlichting aan de voorkant is niet overdreven helder, maar er is veel moeite gedaan om strooilicht aan de zijkanten van de wielkasten te voorkomen - met succes. De zijskirts zijn, zoals al bekend van de oudere DTM-auto's, niet bevestigd aan de carrosserie maar aan het chassis. Afgezien daarvan bevat het chassisontwerp geen verrassingen, alles komt overeen met de standaard zoals we die sinds 2009 kennen.
Fahrtest:
Met de standaard magneetvering rijdt de M3 letterlijk alsof hij op rails rijdt, maar in combinatie met het hoge gewicht vertragen de magneten het voorwaartse momentum enigszins. Dit verandert zodra je de achterste magneet verwijdert, het rijgedrag wordt aangenamer omdat de auto "vrijer" rijdt. In bochten krijg je een acceptabel limietbereik en over het algemeen blijkt het oude inzicht "lengte loopt" waar te zijn.
Volledig magneetloos bereikt de grip van de standaardbanden dan zijn grenzen. Extra gewicht is m.E. maar de banden moeten een beetje worden opgeschuurd of er moeten banden van bekende leveranciers worden gebruikt voor een redelijk weggedrag. Over het algemeen biedt de auto goede condities voor deze manier van rijden.
Fazit:
Een echte topper, visueel aantrekkelijk en met goede rijprestaties. De M3 DTM is niet de allerbeste tijdkiller, daarvoor is het gewicht net iets te hoog. Aan de andere kant heeft hij een relatief soepel en harmonieus weggedrag, wat zeker niet de slechtste basis is voor een langere raceafstand.
Een sterke comeback
Technical data:
Gewicht (compleet voertuig met magneten): 108 gram
Gewicht (carrosserie): 28 gram
Lengte incl. spoiler: 156 mm
Wielbasis: 86 mm
Spoorbreedte (vooras): 61 mm
Spoorbreedte (achteras): 61 mm
Model vehicle:
Al in 2010 werd aangekondigd dat BMW van plan was om na een afwezigheid van 20 jaar terug te keren naar de DTM voor het seizoen 2012. daardoor werd 2011 een overgangsseizoen waarin de auto's van 2008 en 2009 voor het laatst werden gebruikt en Audi en Mercedes voor het laatst een rechtstreeks duel aangingen. Martin Tomcyk werd kampioen - even verrassend als zelfverzekerd - en bovendien met een "auto van vorig jaar" uit 2008. Een van zijn belangrijkste rivalen was Bruno Spengler, die opnieuw een sterk seizoen reed maar de titel op het beslissende moment misliep.
BMW vertrouwde bij de oprichting van de nieuwe DTM-teams vooral op coureurs uit de eigen gelederen, zowel gevestigde namen als opkomende coureurs. Ze wilden hier echter niet volledig op vertrouwen en tekenden voor twee topcoureurs van Audi en Mercedes, Martin Tomcyk en Bruno Spengler. Eerstgenoemde nam het startnummer 1 mee, dat al snel te vinden was op zijn BMW M3 in de klassieke look - wit met rood-turquoise-blauwe strepen. De raceauto van Bruno Spengler is visueel het tegenovergestelde; naast de verplichte M-strepen is hij bijna volledig matzwart. De DTM racers hebben alleen de naam en het bedrijfslogo gemeen met de productieauto's; het zijn echte sportprototypes op basis van een koolstofvezel monocoque.
De BMW M3 DTM was vanaf het begin een snelle en competitieve auto, met Bruno Spengler die de overwinning pakte in de tweede race op de Lausitzring. Naarmate het seizoen vorderde, lieten materiaal en zenuwen hem niet in de steek, zodat hij aan het eind van het seizoen de kampioenstitel kon vieren en daarmee ook zijn reputatie als eeuwige tweede (of derde) van zich af kon schudden.
Die Modelle:
De
Fahrtest:
Met de standaard magneetvering rijdt de M3 letterlijk alsof hij op rails rijdt, maar in combinatie met het hoge gewicht vertragen de magneten het voorwaartse momentum enigszins. Dit verandert zodra je de achterste magneet verwijdert, het rijgedrag wordt aangenamer omdat de auto "vrijer" rijdt. In bochten krijg je een acceptabel limietbereik en over het algemeen blijkt het oude inzicht "lengte loopt" waar te zijn.
Volledig magneetloos bereikt de grip van de standaardbanden dan zijn grenzen. Extra gewicht is m.E. maar de banden moeten een beetje worden opgeschuurd of er moeten banden van bekende leveranciers worden gebruikt voor een redelijk weggedrag. Over het algemeen biedt de auto goede condities voor deze manier van rijden.
Fazit:
Een echte topper, visueel aantrekkelijk en met goede rijprestaties. De M3 DTM is niet de allerbeste tijdkiller, daarvoor is het gewicht net iets te hoog. Aan de andere kant heeft hij een relatief soepel en harmonieus weggedrag, wat zeker niet de slechtste basis is voor een langere raceafstand.
