Carrera DIGITAL 124 Lola T70 Mk IIIB Coupé

Carrera Digital 124 Lola T70 Mk IIIB Coupé "Nürburgring 1000km 1969"

Art.Nr. 23897

De T-70 serie werd geproduceerd van 1966 tot 1970 met een totaal van 88 voertuigen.
in 1969 werd de hier afgebeelde MK III B versie gebouwd vanwege de nieuwe regels in de autosport (5 liter cilinderinhoud en 25 eenheden voor homologatie in de sportwagenklasse). De Lola T70 MK III B behaalde zijn grootste succes als winnaar van de 24 uur van Daytona in 1969.

De Lola T70 MK III B werd verdere grote successen ontzegd, omdat Porsche begin 1969 zijn intrede deed met het Type 917 en de Porsche-dominantie zich vervolgens ontwikkelde. Alleen Ferrari was in staat om dit tegen te gaan, althans af en toe, met de 512 modellen.
Carrera brengt nu als eerste het model uit dat werd gebruikt in de 1000-km race op de Nürburgring in 1969. Het voertuig kon de race niet voltooien door schade aan de aandrijfas.

De gele basiskleur met de witte lengtestreep is natuurlijk goed te zien op het circuit. De koplampen en de kleine achterlichten - afgezien van zeer helder wit neon - zijn prototypisch. Net als zijn grotere tegenhanger is de auto gebouwd als rechtsgestuurde auto, zoals het een Britse raceauto betaamt.
Zelfs als de hardcore model freaks het niet leuk vinden, is de sticker van een bandenfabrikant deze keer ook vervangen door "fatsoenlijk decennium". Ik vind het erg consistent met dit model en zou er geen hogere kosten voor willen betalen. De banden hebben de gebruikelijke Carreraopdruk, als je je daaraan stoort: gewoon omdraaien.

Over het geheel genomen is het Carreravoertuig nogal bescheiden gedecoreerd met decals. Afhankelijk van de race zag het originele voertuig er bijna uit als een reclamezuil, maar de fanatieke racer kan zich te goed doen aan een breed scala aan stickers en het voertuig naar zijn smaak opleuken.
De bedrukking is schoon en zonder gebreken, de wit-rode lengtestreep is niet uitgevoerd tot aan de lip onder de radiateur. De originele foto's laten dit niet zien, alleen een foto uit 1968 zou dit laten zien. Geel is altijd een moeilijke kleur voor modelvoertuigen van kunststof, dus het model van Carrera is aan de binnenkant nog gedeeltelijk donker geschilderd, maar er is nog een lichte donkere glans waarneembaar, afhankelijk van de lichtinval en belichting.
Aan de achterkant heeft het model een aangegeven band, zelfs de gesp van de riem is in een contrasterende kleur. Ook al lijkt de band een beetje groot in diameter, het is leuk dat hij niet is vergeten ... voor de voertuigen van die tijd was dit gewoon in overeenstemming met de voorschriften.
Zoals al eerder vermeld, zijn de koplampen (eigenlijk twee boven elkaar geplaatste dubbele koplampen) behoorlijk fel, maar ze schijnen op de weg en hebben een navenant goed effect. Het felle neonlicht kan iets worden gedimd en afhankelijk van het geïnstalleerde lichtbord kunnen de bovenste en onderste koplampen worden ontstoken. Dit is waar de ervaren hobbyist om de hoek komt kijken.

Het achterlicht is goed zichtbaar op de baan en geeft geen problemen bij het aangeven dat er getankt moet worden.



Het complete voertuig weegt ongeveer 210 gram en komt daarmee in de buurt van de Ford GT40 en de Ferrari 330 P4. Het achterste deel van de carrosserie is apart aan het chassis bevestigd. Het bestuurdersinzetstuk en het zwarte inzetstuk in de ventilatiesleuf van de voorste motorkap worden vastgeschroefd. Hiervoor worden 3 schroeven met een totale lengte van ca. 1 cm gebruikt, schroeven direct in plastic ? hmmm, ik kan niet echt uitleggen waarom dit nodig is, maar slechts weinig voertuigen zullen ooit zo ver gedemonteerd worden. Als je dan het bestuurdersinzetstuk losschroeft, realiseer je je dat het ruitinzetstuk alleen ingestoken is. Je kunt zelfs de ruitenwisser verwisselen, want die is ook alleen ingestoken.
De schroefdraadinzetstukken voor de montage van de carrosserie en het chassis zijn helaas iets onder de plastic steunen geschoven, dus als dit bij alle modellen het geval is: wees voorzichtig bij het aandraaien van de schroeven.
Aangezien zowel de gewichtsklasse als de voertuigafmetingen, zoals wielbasis en asbreedte, ongeveer overeenkomen met de bekende en bewezen Ford GT40 en Ferrari 330 P4, ging de aandacht nu uit naar de rijtest.
Allereerst, uit de doos - met magneten, is de auto sprintvriendelijk, met een goede acceleratie uit de bochten. Als je te hard van stapel loopt met de bochtensnelheid, is er een lichte neiging tot wegbreken van de achterkant, wat realistisch leek en toch gemakkelijk onder controle te houden was. Het voertuig was heel snel weer op koers. Het is dus gemakkelijk te besturen en geschikt voor beginners.

Na het verwijderen van de magneten en het licht opschuren van de banden, wordt het voertuig veel uitdagender. De assen en velgen zijn in orde, maar niet 100% recht of gecentreerd. Een minimale onbalans is herkenbaar. De auto drift al behoorlijk in en na krappe bochten of rechts-links combinaties, wat beheersbaar maar tijdrovend is. Om de Lola ook zonder magneten te laten winnen van de bekende GT-Classics-spelers, moet je veel werk in de auto steken.

Al met al is de Lola een verrijking van de GT-Classics-startvelden. Veel fans vragen al heel lang om dit voertuig, nu is het eerste voertuig er en ik denk dat we nog een paar varianten zullen zien.

CoMod JoergW