Nr artykułu 23908
O nowej LOLI T70 jako samochodzie wyścigowym nie muszę wiele pisać, auto jest dostępne na rynku od zeszłego roku. Oznacza to, że spełniło się długo skrywane marzenie fanów dużej skali.
Raport klubowy dotyczący tego pojazdu jest tym razem nieco dłuższy niż zwykle. Zbierałem materiały do raportu przez długi czas. Tym razem zebrało się tego sporo. A ponieważ jakoś wszystkie były całkiem interesujące, szkoda byłoby wykorzystać tylko część.
Będzie to więc raport zarówno o zielonym samochodzie, jak i o kierowcy wyścigowym. Zaczynajmy:
Przede mną stoi zielona LOLA Davida Pipera z numerem 58, używana przez pana Pipera w 1969 roku. Samochód ma numer podwozia SL76/150 i tego oznaczenia będę się trzymał przez resztę raportu.
SL76/150 był jednym z 16 egzemplarzy Loli T70 GT zbudowanych w specyfikacji Mk3B. Pierwszym nabywcą był David Piper, jeden z najsłynniejszych prywatnych kierowców samochodów sportowych lat 60. i wczesnych 70. ubiegłego wieku. Jego kariera rozpoczęła się w 1954 roku, kiedy to jeździł głównie na podjazdach z monopostami Lotusa, przeszedł (z umiarkowanym powodzeniem) do Formuły 2 i wziął udział w dwóch wyścigach Formuły 1 na Silverstone w 1959 i 1960 roku.
Od 1962 r. David Piper jeździł tylko w wyścigach samochodów sportowych.
W połowie sezonu 62 Piper kupił Ferrari 250 GTO. Po GTO przyszła kolej na 250 LM i 365 P2 (który znamy jako model CARRERA w 132 r., pozycja nr 30775). Model 365 P2 był wersją 330 P2 przeznaczoną dla klientów. Oznaczenia Ferrari są czasami mylące. P2 został później przerobiony na P2/3 (w warsztacie Piero Drogo, konstruktora Breadvana, szefa i założyciela firmy Carrozzeria Sports Cars zajmującej się budową nadwozi), a następnie P2/3 został skutecznie przekształcony w 412 P. Nawiasem mówiąc, 412 P było wersją kliencką Ferrari 330 P4 (choć z 40 KM mniej i starą, początkową 4-biegową skrzynią biegów ZF). Czy wszyscy nadal są na bieżąco? Dobrze! Przejdźmy dalej!
Zielony Piper 412 P / 330 P4 był również dostępny w CARRERA (w 124, pozycja nr 20208)
Jasnozielona Lola została zakupiona jako główny samochód wyścigowy Pipera na sezon 1969. Jasnozielony, ponieważ był to ulubiony kolor Davida Pipera. Sponsoring BP pojawił się później. W 1969 r. ukończył również kilka imprez dla zespołów Ferrari i Porsche, a od czasu do czasu jeździł swoim 412 P i Porsche 908/02.
SL76/150 zastąpił Ferrari 250 LM, którego Piper używał przez większość 1968 roku. W tamtym sezonie Piper często jeździł swoim 412 P. Model 412 P nie mógł już brać udziału w wyścigach FIA, ponieważ nowy limit trzylitrowych silników dla prototypów Grupy 6 zakazał Ferrari z 4-litrowym silnikiem V12 udziału w Mistrzostwach Świata Samochodów Sportowych.
Lola nie miała takich problemów: Kiedy przepisy ograniczyły pojemność skokową prototypów do trzech litrów w 1968 roku, samochody sportowe zbudowane w co najmniej 50 egzemplarzach otrzymały 5 litrów pojemności skokowej; od 1969 roku minimalna liczba 25 zbudowanych pojazdów była wystarczająca, aby spełnić wymogi homologacji. W ten sposób LOLA zakwalifikowała się do klasy 4 Sport, ponieważ od początku produkcji zbudowano ponad 50 egzemplarzy T70. Łącznie zbudowano 88 egzemplarzy Lola T70 we wszystkich wersjach Mk1-3b.
Piper często ścigał się Lolą w 1969 roku, odnosząc kilka zwycięstw (w tym w Montlhery Coupes de Vitesse) i zajmując pół tuzina miejsc na podium.
W maju 1969 r. miał okazję wziąć udział w 1000-kilometrowym wyścigu na torze Nürburgring jako kierowca fabryczny w Porsche 917. Wraz z drugim kierowcą Frankiem Gardnerem zajął 8. miejsce. Pod koniec roku kupił własne Porsche 917 (podwozie 010). To 917 miało zastąpić Lolę od 1970 roku, więc Piper często korzystał z innych kierowców w swoim zespole wyścigowym w tym roku:
Chris Craft, Richard Attwood i Jean-Pierre Beltoise jeździli SL76/150 w 1970 roku, przy czym Attwood odniósł kilka zwycięstw we Francji (w Montlhery i Dijon), a Beltoise wygrał ostatni wyścig jako kierowca David Piper Racing w Magny Cours.
W drugiej połowie 1970 roku Piper został zatrudniony przez Solar Productions do zakupu samochodów do nadchodzącego filmu Steve'a McQueena Le Mans. Część zdjęć odbyła się podczas 24-godzinnego wyścigu Le Mans w 1970 roku. W listopadzie ekipa wróciła do Le Mans, by nakręcić więcej ujęć akcji. SL76/150 był jednym z wielu samochodów, które pojawiły się w legendarnej produkcji.
Oprócz pozyskiwania samochodów dla Solar Productions, Piper był jednym z kilku najlepszych kierowców zaangażowanych do scen jazdy. Niestety, uległ on poważnemu wypadkowi:
Za kierownicą Porsche 917, Piper stracił kontrolę nad swoim samochodem przy dużej prędkości w szybkiej sekcji Maison Blanche toru wyścigowego w pobliżu miejsca, w którym John Woolfe zginął poprzedniego roku. Model 917 został całkowicie zniszczony. Złamanie nogi zostało niestety spotęgowane przez infekcję i David Piper musiał mieć amputowaną połowę prawej nogi. Nadal się ścigał, ale jego najlepsza kariera dobiegła końca.
Po nakręceniu filmu Solar Productions sprzedało SL76/150 paryskiemu prywatnemu kierowcy Pierre'owi-Henri Archambeaudowi. Archambeaud używał T70 razem ze swoim Porsche 911 S w latach 1971 i 1972. Osiągnął niezliczone wyniki w pierwszej trójce mistrzostw Francji, w tym kilka zwycięstw na swoim domowym torze w Montlhery.
Lola w zielono-pomarańczowo-białe pasy została wycofana pod koniec sezonu 1972.
Image
Samochód przeszedł następnie w ręce Franco Sbarro (słynnego włoskiego projektanta samochodów). Od 1970 roku firma ta produkowała legalne klony T70 ze skórzanymi wnętrzami i innymi udoskonaleniami z istniejących i zakupionych komponentów; wymieniono 11 pojazdów.
Sbarro ostatecznie sprzedał SL76/150 Davidowi Piperowi. Ten z kolei przekazał samochód Brianowi Redmanowi (brytyjski kierowca wyścigowy, z 54 zwycięstwami w wyścigach krajowych i międzynarodowych, był jednym z najbardziej utytułowanych kierowców samochodów sportowych w historii sportów motorowych).
SL76/150 spędził później trochę czasu w szwedzkiej kolekcji, zanim powrócił do Wielkiej Brytanii.
SL76/150 był używany w historycznych wyścigach od lat 80-tych. Obecnie samochód jest własnością Brytyjczyka Shauna Lynna, który również używa go w historycznych sportach motorowych.
I na koniec miły szczegół dotyczący zielonej Loli:
13 lipca 1969 r. Hans Herrmann poprowadził zieloną Lolę do zwycięstwa w wyścigu indywidualnym w Hockenheim podczas gościnnego występu w zespole PIPER (tutaj samochód miał numer startowy 20). Link do racingsportscars
CoMod Lotus
