Testrapport van CoMod Carrera 124 over de Carrera Evo/D132 Plymouth Fury '60
(27253 en 27254)
Gewichten (wegversie):
Gewicht (compleet voertuig met magneten): 116 gram
Gewicht (compleet voertuig zonder achtermagneet): 113 gram
Gewicht (compleet voertuig zonder magneten): 110 gram
Gewicht (body): 37 gram
Gewichten (raceversie):
Gewicht (compleet voertuig met magneten): 110
Gewicht (compleet voertuig zonder achtermagneet): 107 gram
Gewicht (compleet voertuig zonder magneten): 104 gram
Gewicht (body): 35 gram
Afmetingen (beide versies):
Totale lengte: 167 mm
Wielbasis: 94 mm
Spoorbreedte (vooras): 50 mm
Spoorbreedte (achteras): 50 mm
Sonstiges:
De raceversie heeft geen verlichting. De verschillen in gewicht tussen de twee versies zijn te wijten aan het feit dat de carrosserie van de raceversie lager op het chassis zit, terwijl de wegversie extra onderdelen binnenin heeft. De voorkant van de wegversie is aan de binnenkant gedeeltelijk geverfd om te voorkomen dat de verlichting doorschijnt. Het is jammer dat deze maatregel niet ook is toegepast op de achterverlichting - de LED's zijn daar duidelijk zichtbaar.
Optiek (wegversie):
Met de 1960 Plymouth Fury heeftCarrera een klassieke old-school road cruiser op zijn wielen gezet. Naar mijn subjectieve mening zijn de proporties van de carrosserie erg goed. De tweekleurige rode en witte lak zorgen voor een aantrekkelijk contrast, dat ook in het interieur wordt voortgezet met de kleurstelling van de stoelbekleding. Zelfs het transparante stuurwiel is niet vergeten en in de cockpit treffen we een jeugdig ogende bestuurder met een opmerkelijke vetkuif in Elvis-stijl.
Zoals in die tijd gebruikelijk was, wordt het uiterlijk afgerond met veel chroom en zilveren sierstrips. De fraai vormgegeven velgafdekkingen en de whitewall-banden zijn ook bijzonder opvallend.
Optik (Rennversion):
Vergeleken met de wegversie mist de raceversie van Lee Petty een paar onderdelen, zoals de buitenspiegels en de emblemen op de staartvinnen. In plaats daarvan heeft de coureur een racehelm en is er ook een rolbeugel aan boord. Het interieurpaneel heeft een iets andere vorm en heeft, trouw aan het origineel, niet de gemodelleerde achterbank. Er is niets mis met het lakwerk en de opdruk; de auto is een blikvanger op het circuit.
Technik:
Zoals je aan de technische gegevens kunt zien, zijn deze auto's echte schepen: lang, smal, hoog en zwaar. Dit zijn geen goede voorwaarden om mee te racen. Logischerwijs is er echter nauwelijks manoeuvreerruimte met dit type voertuig - de Amischlitten uit de jaren '50 hebben epochische afmetingen, die ook behouden blijven als ze worden teruggeschaald naar schaal 1/32. Ik zal verder niets zeggen over de andere elementen van het onderstel, want die zijn allemaal bekend. Het digitale bord is eenvoudig aan te brengen, er is genoeg ruimte in het interieur voor de kabels en connectoren.
Rijgedrag (wegversie):
Voor de rijtest verwijderde ik de achterste magneet en stelde ik de middelste magneet in op de hoogst mogelijke bodemvrijheid. Met de 14,8 volt van de originele voeding stuurt de auto behoorlijk agressief. Door het hoge gewicht is het natuurlijk niet mogelijk om de beste tijden te halen op een normaal circuit met K1 sweepers, maar ik denk niet dat iemand die eis zal stellen aan deze klassieker. De wegligging en het bochtengedrag zijn verrassend erg goedmoedig, om eerlijk te zijn had ik slechte vrees. Door de enorme wielbasis speelt de lage draaihoek van de stabiliserende kiel hier voor één keer geen rol - een K1 kan zonder problemen in een harmonieuze drift worden genomen. De lengte loopt, wat opnieuw wordt bevestigd. Een verdere verbetering van de wegligging wordt bereikt als de rijspanning wordt verlaagd naar ongeveer 12 volt, wat past bij het karakter van het voertuig: minder hectisch reageren, nog steeds voldoende snel en met een hoge ontspanningsfactor.
Rijgedrag (raceversie):
Het iets lagere totaalgewicht en de lagere positie van de carrosserie op het chassis bieden hier kleine voordelen, maar zonder de kenmerken van het rijgedrag fundamenteel te veranderen. Het ontbreken van verlichting komt overeen met het origineel, maar moet worden overwogen voor digitale retrofits in combinatie met de pitstopbaan.
Overzicht van de kleur- en landvarianten:
De Plymouth Fury is verkrijgbaar in in totaal 4 designvarianten. Op het eerste gezicht is het echter niet eenvoudig te zien welke uitvoering in welk land verschijnt (analoog/digitaal):
1. Road-versie in rood en wit:
27253 analoge versie (Duitsland en VS-reeks)
30442 digitale versie (alleen VS-reeks)
2. Race-versie "Lee Petty"
27254 analoge versie (Duitsland en USA gamma)
geen digitale versie, zelfs niet in het USA gamma
3. Straatversie in zwart-wit:
27255 analoge versie (alleen in de USA-reeks)
30443 digitale versie (alleen in de USA-reeks)
4. Aangepaste versie in blauw
27256 analoge versie (alleen in het USA-assortiment)
Geen digitale versie, ook niet in het USA-assortiment
Fazit:
De visuele realisatie van de Fury is indrukwekkend. En ondanks de ongunstige omstandigheden qua gewicht en afmetingen, blijft dit enthousiasme grotendeels behouden tijdens het rijden. Voorwaarde is een verwachtingsvolle houding en een rijstijl die passen bij het karakter van de auto. Met andere woorden, jagers op het ronderecord moeten elders kijken, maar alle andere bestuurders kunnen er zonder aarzelen een kopen. Als je de ruimte hebt voor een grotere ovaal - helaas heb ik die niet - kun je deze auto een behoorlijke speeltuin geven. Op normale circuits is de Plymouth Fury echter beter geschikt voor ontspannen cruisen, wat ook zijn charme heeft.
CoModCarrera 124
------------------------------------------------------------------------
Testrapport van CoMod martinmm over deCarrera Evo/D132 Plymouth Fury '60
(27253 & 27254)
Met een indrukwekkend model van de Plymouth Fury heeftCarrera het aanbod van grote Amerikaanse voertuigen uitgebreid. Het voertuig wordt in Europa gelanceerd in een weg- en een raceversie. Er worden ook twee extra varianten uitgebracht voor de Amerikaanse markt.
Optik
De wegversie heeft het karakter van een stationair model: gedurfd rood lakwerk, wit dak - een echte blikvanger. De zorgvuldig vervaardigde chroomdelen benadrukken de elegante totaalindruk. De raceversie is daarentegen gebaseerd op een eenvoudiger ontwerp. Geen spiegels, ruitenwissers en andere extra onderdelen. Het model toont een auto bestuurd door Lee Petty. Petty runde samen met zijn twee zoons een van de meest succesvolle raceteams in Nascar. In de speelfilm 'Red Line 7000' die deze dagen op televisie te zien was, krijg je een goede indruk van de Nascar-races uit die tijd.
Verarbeitung
De visuele en technische afwerking van beide testvoertuigen is onberispelijk.
Technik
Beide voertuigen beschikken over de nieuwsteEvolution technologie en kunnen worden omgebouwd naar D132. De wegversie is uitgerust met verlichting. De geleidekiel is ca. 2 mm te hoog. De banden hebben de juiste grip voor het voertuig.
Fahrverhalten
Test thuiscircuit 13 volt, zonder magneten:
Hoewel ze vrij smal zijn, hebben de standaardbanden voldoende grip. Gevoelig genaderde bochten kunnen worden genomen met gecontroleerde drifts. Hoewel de geleidekiel zich onder de vooras bevindt, zorgt de lange wielbasis voor een aangenaam driftgedrag.
Testcircuit 13 volt, zonder magneten:
Op ruime circuits en de bijbehorende hogere topsnelheid op lange rechte stukken wordt het moeilijker om het voertuig onder controle te houden. Dit is ook waar de hoge geleidekiel merkbaar wordt - de auto glijdt gemakkelijk uit de gleuf als de bocht iets te snel wordt genaderd.
Fazit
De voertuigen ootB hebben prettige rijeigenschappen, zelfs zonder magneet. Hoewel de baan relatief smal is, komt deze goed overeen met de grip van de banden. Een opstelling met een middenmagneet wordt aanbevolen. Een interessante aanvulling op de collectie voor fans van historische Nascars en klassieke cruisers.
CoMod martinmm
(27253 en 27254)
Gewichten (wegversie):
Gewicht (compleet voertuig met magneten): 116 gram
Gewicht (compleet voertuig zonder achtermagneet): 113 gram
Gewicht (compleet voertuig zonder magneten): 110 gram
Gewicht (body): 37 gram
Gewichten (raceversie):
Gewicht (compleet voertuig met magneten): 110
Gewicht (compleet voertuig zonder achtermagneet): 107 gram
Gewicht (compleet voertuig zonder magneten): 104 gram
Gewicht (body): 35 gram
Afmetingen (beide versies):
Totale lengte: 167 mm
Wielbasis: 94 mm
Spoorbreedte (vooras): 50 mm
Spoorbreedte (achteras): 50 mm
Sonstiges:
De raceversie heeft geen verlichting. De verschillen in gewicht tussen de twee versies zijn te wijten aan het feit dat de carrosserie van de raceversie lager op het chassis zit, terwijl de wegversie extra onderdelen binnenin heeft. De voorkant van de wegversie is aan de binnenkant gedeeltelijk geverfd om te voorkomen dat de verlichting doorschijnt. Het is jammer dat deze maatregel niet ook is toegepast op de achterverlichting - de LED's zijn daar duidelijk zichtbaar.
Optiek (wegversie):
Met de 1960 Plymouth Fury heeft
Zoals in die tijd gebruikelijk was, wordt het uiterlijk afgerond met veel chroom en zilveren sierstrips. De fraai vormgegeven velgafdekkingen en de whitewall-banden zijn ook bijzonder opvallend.
Optik (Rennversion):
Vergeleken met de wegversie mist de raceversie van Lee Petty een paar onderdelen, zoals de buitenspiegels en de emblemen op de staartvinnen. In plaats daarvan heeft de coureur een racehelm en is er ook een rolbeugel aan boord. Het interieurpaneel heeft een iets andere vorm en heeft, trouw aan het origineel, niet de gemodelleerde achterbank. Er is niets mis met het lakwerk en de opdruk; de auto is een blikvanger op het circuit.
Technik:
Zoals je aan de technische gegevens kunt zien, zijn deze auto's echte schepen: lang, smal, hoog en zwaar. Dit zijn geen goede voorwaarden om mee te racen. Logischerwijs is er echter nauwelijks manoeuvreerruimte met dit type voertuig - de Amischlitten uit de jaren '50 hebben epochische afmetingen, die ook behouden blijven als ze worden teruggeschaald naar schaal 1/32. Ik zal verder niets zeggen over de andere elementen van het onderstel, want die zijn allemaal bekend. Het digitale bord is eenvoudig aan te brengen, er is genoeg ruimte in het interieur voor de kabels en connectoren.
Rijgedrag (wegversie):
Voor de rijtest verwijderde ik de achterste magneet en stelde ik de middelste magneet in op de hoogst mogelijke bodemvrijheid. Met de 14,8 volt van de originele voeding stuurt de auto behoorlijk agressief. Door het hoge gewicht is het natuurlijk niet mogelijk om de beste tijden te halen op een normaal circuit met K1 sweepers, maar ik denk niet dat iemand die eis zal stellen aan deze klassieker. De wegligging en het bochtengedrag zijn verrassend erg goedmoedig, om eerlijk te zijn had ik slechte vrees. Door de enorme wielbasis speelt de lage draaihoek van de stabiliserende kiel hier voor één keer geen rol - een K1 kan zonder problemen in een harmonieuze drift worden genomen. De lengte loopt, wat opnieuw wordt bevestigd. Een verdere verbetering van de wegligging wordt bereikt als de rijspanning wordt verlaagd naar ongeveer 12 volt, wat past bij het karakter van het voertuig: minder hectisch reageren, nog steeds voldoende snel en met een hoge ontspanningsfactor.
Rijgedrag (raceversie):
Het iets lagere totaalgewicht en de lagere positie van de carrosserie op het chassis bieden hier kleine voordelen, maar zonder de kenmerken van het rijgedrag fundamenteel te veranderen. Het ontbreken van verlichting komt overeen met het origineel, maar moet worden overwogen voor digitale retrofits in combinatie met de pitstopbaan.
Overzicht van de kleur- en landvarianten:
De Plymouth Fury is verkrijgbaar in in totaal 4 designvarianten. Op het eerste gezicht is het echter niet eenvoudig te zien welke uitvoering in welk land verschijnt (analoog/digitaal):
1. Road-versie in rood en wit:
27253 analoge versie (Duitsland en VS-reeks)
30442 digitale versie (alleen VS-reeks)
2. Race-versie "Lee Petty"
27254 analoge versie (Duitsland en USA gamma)
geen digitale versie, zelfs niet in het USA gamma
3. Straatversie in zwart-wit:
27255 analoge versie (alleen in de USA-reeks)
30443 digitale versie (alleen in de USA-reeks)
4. Aangepaste versie in blauw
27256 analoge versie (alleen in het USA-assortiment)
Geen digitale versie, ook niet in het USA-assortiment
Fazit:
De visuele realisatie van de Fury is indrukwekkend. En ondanks de ongunstige omstandigheden qua gewicht en afmetingen, blijft dit enthousiasme grotendeels behouden tijdens het rijden. Voorwaarde is een verwachtingsvolle houding en een rijstijl die passen bij het karakter van de auto. Met andere woorden, jagers op het ronderecord moeten elders kijken, maar alle andere bestuurders kunnen er zonder aarzelen een kopen. Als je de ruimte hebt voor een grotere ovaal - helaas heb ik die niet - kun je deze auto een behoorlijke speeltuin geven. Op normale circuits is de Plymouth Fury echter beter geschikt voor ontspannen cruisen, wat ook zijn charme heeft.
CoMod
------------------------------------------------------------------------
Testrapport van CoMod martinmm over de
(27253 & 27254)
Met een indrukwekkend model van de Plymouth Fury heeft
Optik
De wegversie heeft het karakter van een stationair model: gedurfd rood lakwerk, wit dak - een echte blikvanger. De zorgvuldig vervaardigde chroomdelen benadrukken de elegante totaalindruk. De raceversie is daarentegen gebaseerd op een eenvoudiger ontwerp. Geen spiegels, ruitenwissers en andere extra onderdelen. Het model toont een auto bestuurd door Lee Petty. Petty runde samen met zijn twee zoons een van de meest succesvolle raceteams in Nascar. In de speelfilm 'Red Line 7000' die deze dagen op televisie te zien was, krijg je een goede indruk van de Nascar-races uit die tijd.
Verarbeitung
De visuele en technische afwerking van beide testvoertuigen is onberispelijk.
Technik
Beide voertuigen beschikken over de nieuwste
Fahrverhalten
Test thuiscircuit 13 volt, zonder magneten:
Hoewel ze vrij smal zijn, hebben de standaardbanden voldoende grip. Gevoelig genaderde bochten kunnen worden genomen met gecontroleerde drifts. Hoewel de geleidekiel zich onder de vooras bevindt, zorgt de lange wielbasis voor een aangenaam driftgedrag.
Testcircuit 13 volt, zonder magneten:
Op ruime circuits en de bijbehorende hogere topsnelheid op lange rechte stukken wordt het moeilijker om het voertuig onder controle te houden. Dit is ook waar de hoge geleidekiel merkbaar wordt - de auto glijdt gemakkelijk uit de gleuf als de bocht iets te snel wordt genaderd.
Fazit
De voertuigen ootB hebben prettige rijeigenschappen, zelfs zonder magneet. Hoewel de baan relatief smal is, komt deze goed overeen met de grip van de banden. Een opstelling met een middenmagneet wordt aanbevolen. Een interessante aanvulling op de collectie voor fans van historische Nascars en klassieke cruisers.
CoMod martinmm
